(формула Лагранжа).
|
|
Доказательство. Функции f è g |
: [ a, b ] |
→ R, g(x) |
= |
x удовле- |
|||||||||||||
творяют всем условиям теоремы Коши. Поэтому |
|
x0 |
(a, b) такая, что |
||||||||||||||||
|
f(b) − f(a) |
|
= |
f0(x0) |
èëè f(b) |
− |
f(a) = f0(x |
)(b |
− |
|
a). |
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||
|
b − a |
|
1 |
|
|
|
0 |
|
|
|
|
|
|
|
|||||
|
|
Теорема Лагранжа имеет простой |
|
|
y . . |
|
|
|
|||||||||||
геометрический смысл. Очевидно, что |
|
|
|
. |
|
||||||||||||||
|
f(b) − f(a) есть угловой коэффициент |
|
f(b) |
|
|
|
. B |
|
|||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
. . . . . . . . . |
|
|||
|
b |
− |
a |
, à |
f0(x0) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
. |
|
||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||
|
|
|
[AB] |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
. |
. |
|
|||
хорды |
|
|
|
|
|
угловой коэф- |
|
|
|
|
|
|
. |
. |
|
||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
фициент касательной к графику функ- |
|
|
|
|
|
|
. |
. |
|
||||||||||
öèè f |
в точке x0 (рис. 4.2). Теорема |
|
f(a) . . |
. |
. |
|
|||||||||||||
|
|
|
|
A . |
. |
. . |
|||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
..... |
|||||||
Лагранжа утверждает, что существу- |
|
|
0 |
|
a |
x0 |
b |
.x |
|||||||||||
ет точка, в которой касательная парал- |
|
|
|
|
Ðèñ. 4.2 |
|
|
||||||||||||
лельна хорде. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||
4.6. Правило Лопиталя раскрытия неопределенностей
Правило Лопиталя показывает, как используются производные при вычислении пределов, представляющих собой неопределенность типа 0/0
èëè ∞/∞.
Теорема 4.8 Пусть x0 [ a, b ], |
f, g |
|
: |
[ a, b ] \ {x0} → R. Åñëè |
||||||||
выполнены следующие условия: 1) lim f(x) |
= |
|
lim g(x) = |
0; 2) f è g |
||||||||
|
|
|
x→x0 |
|
|
x→x0 |
|
|||||
дифференцируемы во всех точках x |
|
[ a, b ] |
|
x |
0} |
, причем g0 |
(x) = 0 è 3) |
|||||
|
f0(x) |
|
|
\ { |
|
f(x) |
|
6 |
||||
существует lim |
= K, то существует |
lim |
|
|
= K. |
|
||||||
|
|
|
|
|||||||||
x→x0 |
g0(x) |
|
|
|
x→x0 |
|
|
g(x) |
|
|||
Доказательство. Доопределим f и g в точке x0, полагая f(x0) = = g(x0) = 0. Тогда в силу условия 1) f и g станут непрерывными в точке
x |
. Покажем, что если x |
0 6= |
b, то существует |
lim |
f(x) |
= |
K. Функции f è |
|
|||||||
0 |
|
|
x x0+0 g(x) |
|
|||
|
|
|
|
→ |
|
|
|
g удовлетворяют всем условиям теоремы Коши на отрезке [ x0, b ]. Поэтому
|
x |
|
[ x |
, b ] |
|
ξ(x) |
|
(x |
, x) : |
f(x) |
= |
f(x) − f(x0) |
= |
f0(ξ(x)) |
. |
|
|
|
g(x) − g(x0) |
|
|||||||||||||
|
0 |
|
|
0 |
|
g(x) |
|
|
g0(ξ(x)) |
|||||||
Так как по теореме 2.8 о пределе сжатой функции |
|
lim ξ(x) = x0, òî ïî |
|||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
x→x0+0 |
||
теореме 2.2 о пределе суперпозиции |
lim |
f0(ξ(x)) |
= K. Отсюда следу- |
||||||||
|
|
|
|||||||||
|
|
|
|
|
x→x0+0 g0(ξ(x)) |
|
|||||
ет, что существует lim |
f(x) |
= |
lim |
|
f0(ξ(x)) |
= K. Аналогично, если |
|||||
|
|
||||||||||
x |
→ |
x0+0 g(x) |
x x0+0 g0(ξ(x)) |
|
|||||||
|
|
|
|
→ |
|
|
|
|
|
|
|
35
x0 6= a, òî lim f(x) = K. Поэтому по теореме о связи предела и одно-
x→x0−0 g(x)
сторонних пределов существует lim f(x) = K.
x→x0 g(x)
Замечание 4.3. 1. Теорему 4.8 можно кратко записать так:
lim |
f(x) |
= lim |
f0(x) |
. |
|
g(x) |
|
|
|||
x x0 |
x x0 |
g0(x) |
|||
→ |
|
|
→ |
|
|
Это равенство принято называть правилом Лопиталя раскрытия неопределенностей типа 0/0.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
x |
|
x0 |
±∞ |
è |
|||||
|
|
|
2. Теорема остается справедливой и для случаев |
|
lim f(x) = |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
f(x) |
|
|
|
|
|
f0(x) |
|
|
|
|
→ |
|
|
|
|
|
|
||||||||
lim g(x) = |
|
|
, ò. å. |
lim |
|
|
lim |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||
|
|
|
g(x) |
|
g0(x) (правило Лопиталя раскрытия |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
x→x0 |
|
|
|
|
±∞ |
x→x0 |
|
= x→x0 |
|||||||||||||||||||||||||||||||
неопределенностей типа ∞/∞), а также когда x0 = ±∞. |
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
3. Теорема 4.8 |
íå |
допускает |
обращения, т. е. из |
существования |
||||||||||||||||||||||||||||||||
lim |
|
f(x) |
не следует существование предела lim |
f0(x) |
. Например, суще- |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
g0(x) |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||
x |
→ |
x0 |
|
g(x) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
x x0 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
→ |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ствует |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
lim |
|
x + sin(x) |
= |
lim |
|
|
1 + sin(x)/x |
= 1, |
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
x→+∞ x + cos(x) |
x→+∞ 1 + cos(x)/x |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||
íî |
|
lim |
(x + sin(x))0 |
|
|
|
lim |
1 + cos(x) |
не существует. |
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||
|
|
x→+∞ |
(x + cos(x)) = x→+∞ 1 − sin(x) |
|
|
|
|
|
sin(x) − x |
|
|
||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
Пример 4.4. Рассмотрим предел |
|
lim |
|
|
с неопределенно- |
|||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
x→0 x cos(x) − x |
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||
ñòüþ 0/0 и, трижды применив правило Лопиталя, получим: |
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
lim |
sin(x) − x |
= lim |
|
|
|
|
|
|
cos(x) − 1 |
|
|
|
= |
|
|
|
|
||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
x→0 x cos(x) − x |
|
|
x→0 cos(x) − x sin(x) − 1 |
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
= lim |
|
|
− sin(x) |
|
|
= lim |
|
|
|
|
|
− cos(x) |
|
|
|
|
= |
1 |
. |
|
|
||||||||||||||
|
|
|
|
− |
|
|
|
|
|
− |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
→ |
2 sin(x) |
− |
x cos(x) |
x |
→ |
0 |
|
3 cos(x) + x sin(x) 3 • |
|
|
|||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
x 0 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||
4.7.Формула Тейлора n-го порядка с остаточным членом в форме Пеано
Определение 4.5. Пусть f : X → R, x0 X предельная точка X. Говорят, что функция f n раз дифференцируема в точке x0, åñëè существуют постоянные A1, . . . , An R такие, что
n
X
f(x) = f(x0) + Ak(x − x0)k + o((x − x0)n).
k=1
36
По определению функция f n раз дифференцируема в точке x0, åñëè
n
она отличается от некоторого многочлена n-й степени f(x0)+ P Ak(x−x0)k
k=1
на бесконечно малую более высокого порядка, чем (x − x0)n ïðè x → x0. Пусть в некоторой окрестности x0 существует f0(x). Если у функции f0
существует производная в точке x0, то она называется второй производной функции f в точке x0 и обозначается f00(x0) èëè f(2)(x0). Аналогично, пусть в некоторой окрестности x0 существует f(n−1)(x). Если у функции f(n−1)
существует производная в точке x0, то она называется n-й производной функции f в точке x0 и обозначается
По определению f(n)(x0) = lim |
f(n−1)(x) − f(n−1)(x0) |
. |
x→x0 |
x − x0 |
|
Теорема 4.9 Если у функции f существует f(n)(x0), то f n раз дифференцируема в точке x0 и имеет место равенство
f(x) = f(x0) + f0(x0)(x − x0) + · · · + f(n)(x0)(x − x0)n + o((x − x0)n) 1! n!
(формула Тейлора n-го порядка для функции f в точке x0 с остаточным членом в форме Пеано).
Доказательство. Вычислим, используя n −1 раз правило Лопиталя, следующий предел:
|
|
|
|
|
|
|
f0(x0) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
f(n−1)(x0) |
|
− x0)n−1 |
|
|
|
|||||||||||||||||||||
|
|
f(x) − f(x0) − |
|
|
|
|
|
(x |
− x0) − · · · − |
|
|
|
|
|
|
(x |
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||
lim |
1! |
|
|
|
(n |
− |
1)! |
|
= |
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
(x − x0)n |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||
x→x0 |
|
|
|
f00(x0) |
|
|
|
f(n−1)(x0) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||
|
f0(x)−f0(x0)− |
|
|
|
|
(x−x0)− · · · − |
|
|
|
|
|
|
|
(x−x0)n−2 |
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||
|
|
1! |
|
|
|
|
(n |
|
− |
2)! |
|
|
|
· · · |
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||
= lim |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
n(x−x0)n−1 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
= |
= |
|||||||||||||||
x→x0 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||
= lim |
|
f(n−1)(x) − f(n−1)(x0) |
= |
1 |
|
|
|
lim |
f(n−1)(x) − f(n−1)(x0) |
= |
f(n)(x0) |
. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||
n(n − 1) . . . 2(x − x0) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
x→x0 |
|
|
|
|
n! |
x→x0 |
|
|
|
(x − x0) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
n! |
|
|
||||||||||||||||||||||
Следовательно функция |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||
|
|
|
f(x) − f(x0) − · · · − |
|
f(n−1)(x0) |
− x0)n−1 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
(x |
|
|
f |
(n)(x |
|
) |
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
(n |
− |
1)! |
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
α(x) = |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
− |
|
|
0 |
|
|
|
|
|
|||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
(x − x0)n |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
n! |
|
|
|
|
|
|
|||||||||
есть бесконечно малая при x → x0. Отсюда находим |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||
f x |
f x |
|
f0(x0) |
|
x |
− |
x |
0) + · · · + |
f(n−1)(x0) |
x |
− |
x |
|
n−1 |
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||
|
( ) = |
( |
0) + |
|
|
1! |
( |
|
|
|
|
|
|
(n |
− |
1)! |
( |
|
|
|
|
0) |
|
+ |
|
|
|
||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
37
|
|
|
|
|
|
+ |
f(n)(x0) |
(x − x0)n + α(x)(x − x0)n. |
|
|
|
|
|
||||||
|
|
|
|
|
|
|
n! |
|
|
|
|
|
|
||||||
Òàê êàê |
lim |
α(x)(x − x0)n |
= |
lim α(x) = 0, òî α(x)(x |
− |
x |
)n = o((x |
− |
x |
)n) |
|||||||||
ïðè |
|
x |
x0 |
|
(x |
− |
x |
)n |
x x0 |
|
0 |
|
0 |
|
|||||
|
|
→ . |
|
|
0 |
|
|
|
→ |
|
|
|
|
|
|
|
|||
|
x → x0 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
f(x0) = f(0)(x0) è 0! = 1. |
||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||
|
Замечание 4.4. 1. Удобно считать, что |
||||||||||||||||||
Тогда формулу Тейлора n-го порядка для функции f в точке x0 можно кратко записать так:
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
n |
|
f(k)(x0) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Xk |
|
|
|
|
|
|
|
|
(x − x0)k + o((x − x0)n). |
|
|
||||||||||||||||
|
|
|
|
|
f(x) = |
|
|
|
k! |
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
=0 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||
|
2. Формула Тейлора n-го порядка позволяет функцию f с точностью |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
äî o((x − x0)n) заменять многочленом |
|
n f(k)(x0) |
(x |
− x0)k |
, который на- |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
k=0 |
k! |
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
зывается |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
n-ãî |
|
|
P |
для функции f в точке x0. |
||||||||||||
|
|
многочленом Тейлора |
|
|
|
|
|
порядка |
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||
Укажем формулы Тейлора для некоторых конкретных функций в точ- |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
êå x0 = 0: |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
|
|
x |
|
|
x2 |
|
|
|
xn |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||
1. |
ex = 1 + |
|
+ |
|
|
|
|
+ · · · + |
|
+ o(xn); |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||
1! |
2! |
|
n! |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||
2. |
cos(x) = 1 |
|
|
x2 |
|
+ |
|
|
x4 |
|
|
|
|
|
|
+ |
|
(−1)nx2n |
+ o(x2n+1); |
|
|
|
||||||||||||||||||||
− |
2! |
|
4! − · · · |
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
(2n)! |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||
3. |
sin(x) = x |
|
|
x3 |
+ |
|
x5 |
|
|
|
|
|
|
+ |
|
(−1)nx2n+1 |
+ o(x2n+2); |
|
|
|||||||||||||||||||||||
− |
3! |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
5! − · · · |
|
|
|
|
(2n + 1)! |
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||
4. |
ln(1 + x) = x |
− |
|
x2 |
+ |
x3 |
|
|
|
|
|
+ |
(−1)n−1xn |
+ o(xn); |
|
|
||||||||||||||||||||||||||
2 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
3 − · · · |
|
|
|
|
|
n |
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||
5. |
(1+x)α = 1+ |
α |
x+ |
α(α − 1) |
x2 + |
· · · |
+ |
α(α − 1) . . . (α − n + 1) |
xn +o(xn). |
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
1! |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
2! |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
n! |
|
|
|
||||||||
Проверим первое равенство. Для f(x) = ex имеем f(k)(x) = ex ïðè k = 0, 1, 2, . . . . Отсюда f(k)(0) = 1. Следовательно,
n |
f(k)(0) |
|
Xk |
||
ex = |
|
xk + o(xn) = 1 + |
=0 |
k! |
|
|
|
|
x |
|
x2 |
|
xn |
|
|
+ |
|
+ · · · + |
|
+ o(xn). |
1! |
2! |
n! |
|||
4.8.Формула Тейлора n-го порядка с остаточным членом в форме Лагранжа
Остаточный член формулы Тейлора, записанный в форме Пеано o((x − x0)n), есть бесконечно малая более высокого порядка, чем (x − x0)n
38
ïðè x → x0. Однако часто полезно иметь более детальную информацию об
остаточном члене. Далее будет указана еще одна форма (форма Лагранжа) записи остаточного члена формулы Тейлора.
|
Лемма 4.1. Пусть функции F, G : |
[ x0, x ] → R такие, что: 1) име- |
|||||||||||||||||||
ют производные (n + 1)-го порядка на [ x |
, x ]; 2) F (x |
) = F 0(x |
) = |
· · · |
= |
||||||||||||||||
= F |
(n) |
(x0) = 0; 3) G(x0) = G0(x0) = |
|
0 |
|
(n) |
0 |
0 |
|
|
|||||||||||
|
|
· · · |
= G |
|
(x0) = 0; 4) G0, G00 |
, . . . , |
|||||||||||||||
. . . , G |
(n+1) |
íå |
|
|
|
|
(n+1) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
|
|
|
(x0, x). Тогда существует c (x0, x) |
|||||||||||||
|
|
|
|
|
|
обращаются в нуль на |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||
|
|
|
|
|
F (x) |
|
F |
|
(c) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||
такое, что |
|
|
|
= |
|
. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||
|
G(x) |
G(n+1)(c) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||
|
|
Доказательство. По теореме Коши существует точка x1 (x0, x) |
|||||||||||||||||||||||||||||||
такая, что |
F (x) |
= |
|
F (x) − F (x0) |
= |
|
F 0(x1) |
. Аналогично, существует точка |
|||||||||||||||||||||||||
|
|
G(x) − G(x0) |
G0(x1) |
||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
G(x) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||
x |
2 |
(x |
, x) такая, что |
F 0 |
(x1) |
= |
|
F 0 |
(x1) − F 0 |
(x0) |
= |
F 00 |
(x2) |
и так далее. В |
|||||||||||||||||||
|
|
|
|
G |
|
|
(x |
) |
G |
(x |
) |
|
|||||||||||||||||||||
|
1 |
|
|
|
|
|
|
G |
(x |
) |
|
|
(x |
) |
− |
G |
|
|
|
||||||||||||||
итоге получим: |
|
|
|
|
|
0 |
1 |
|
|
|
|
|
0 |
1 |
|
0 |
0 |
|
00 |
2 |
|
|
|
||||||||||
|
|
|
|
|
F (x) |
|
= |
F 0 |
(x1) |
|
= |
F 00 |
(x2) |
|
= · · · |
= |
F (n+1)(xn+1) |
, |
|||||||||||||||
|
|
|
|
|
G(x) |
G0 |
(x1) |
G00 |
(x2) |
G(n+1)(xn+1) |
|||||||||||||||||||||||
ãäå x0 < xn+1 < xn < · · · < x1 < x. Остается взять c = xn+1. 
Теорема 4.10 Пусть у функции f : [ a, b ] → R существует (n+1)- я производная на (a, b). Тогда для любых x0, x (a, b) существует точка c между x0 и x такая, что
n |
f(k)(x0) |
f(n+1)(c) |
||||
Xk |
|
|
|
|
|
|
k! |
(x − x0)k + (n + 1)! (x − x0)n+1 |
|||||
f(x) = |
||||||
=0 |
|
|
|
|
|
|
(формула Тейлора n-го порядка для функции f в точке x0 с остаточным членом в форме Лагранжа).
Доказательство. Рассмотрим случай x0 < x. Покажем, что функции
|
|
|
|
n f(k)(x0) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
удовлетворяют |
||||||||||||
F (x) = f(x) − k=0 |
|
|
|
(x − x0)k è G(x) = (x − x0)n+1 |
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||
|
k! |
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||
всем условиям P |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
леммы 4.1 . |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||
Найдем производные F äî (n + 1)-ой включительно: |
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||
F 0 |
|
x |
|
f0 x |
f0 |
|
x |
|
|
|
f00 |
(x0) |
|
x |
|
x |
|
|
|
|
|
f(n)(x0) |
|
x |
|
x |
|
n−1 |
|
||
( |
) = |
( |
0) |
− |
|
1! |
( |
− |
0) − · · · − (n |
|
1)! |
( |
− |
0) |
; |
||||||||||||||||
|
|
( ) − |
|
|
|
|
|
− |
|
|
|
||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
f(n)(x0) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||
|
|
|
F 00(x) = f00(x) − f00(x0) − · · · − |
|
|
|
|
(x − x0)n−2; . . . ; |
|
|
|
||||||||||||||||||||
|
|
|
(n |
− |
2)! |
|
|
|
|||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
39